Najlepsze artykuły ciekawych stron

Beskidy to ulubione miejsce odpoczynku, wielu turystów. Przyjeżdżają tu ze swoimi rodzinami, aby korzystać ze zdrowego klimaty i wyjatkowych krajobrazów. Turystyka jest coraz bardziej popłatna dla tego obszaru niż inne gałęzie gospodarki. W Beskidach poprawia się infrastruktura, buduje się nowe domy wczasowe, hotele i inne atrakcje dla turystów. Lecz czy tak będzie zawsze, czy nie grozi nam katastrofa ekologiczna, w postaci ogołocenia stoków górskich z lasów?
Przed stu laty fabryki i huty potrzebowały ogromnych ilości drewna, więc w Beskidach na zlecenie Habsburgów nasadzono świerki. Pięknie i szybko rosły, miały doskonałe drewno lecz jeden mankament, który wyszedł dopiero teraz: szkodzi im zbyt wysoka temperatura. Tymczasem klimat gwałtownie się ocieplił. Swoje dołożył też przemysł. Zakwasił tak wysoce glebę, iż u nas ma ona odczyn kwaśny ph 3, podczas gdy cytryna ma ph 2,5
Tak zaczęło się w 2002 roku. Znane na cały świat beskidzkie świerki zaczęły chorować. częła je podgryzać opieńka, która niszczy 30-50 proc. korzeni. W wysuszoną korę drzewa pozbawionego soków dostawał się kornik – i w osiem tygodni było po drzewie. Ponad 50-metrowe drzewa chorowały jak połamane przez olbrzyma. Korniki rozmnażają się w postępie geometrycznym przechodziły dalej – i pokotem padały następne drzewa.
Granica polsko-słowacka przebiega tak, jak wyznaczają ją kontury lasów: suchych zrudziałych po stronie słowackiej, a zdrowe i ładne po polskiej. Naszych drzew słowacki kornik nie rusza, bo są za młode, a on takich nie lubi.
Leśnicy uderzyli na alarm. w 2002 r. powstał Program dla Beskidów. Najkrócej rzecz ujmując, chodzi o parę działań: wskazanie chorych świerków, wycięcie ich i wywiezienie z gór, odławianie na bieżąco korników, sadzenie drzew liściastych i jodeł odpornych do ocieplającego się szybko klimatu. Już są pieniądze – po 3 miliony złotych przez kolejne 4 lata. To nie wiele i czasu, i środków, by zaradzić sobie z wszelkimi problemami.
Gdy spełni się wariant katastroficzny – Beskidy zostaną wygolone do cna ze świerków. Nim posadzone dziś buki i jodły będą lasem – przejdzie kilkadziesiąt lat. Dopiero następne pokolenia będą mogły podziwiać widok, jaki dziś zachwyca nas, żyjących. Więc trwa walka z czasem – a także z ludźmi, którzy nie rozumieją, czemu pod topór idą stare świerki. Chodzi więc o to aby nie spełniły się czarne przewidywania i by ocalić zielone Beskidy, dopóki jeszcze można.