Jeśli w domu jest kilka psów, to na pewno uznają jednego spośród siebie za przywódcę i pójdą za tym z ludzi, którego on wybierze. Gorzej, gdy york ma tak rozwiniętą indywidualność, że sam zechce być przywódcą stada, również ludzkiego. Znam pewnego yorkshire terriera, z którym trzeba było stoczyć długą walkę, by uznał przywództwo swego właściciela. Trzeba było po prostu pokazać, że się jest psem dużo silniejszym.
Możliwe też jest, że protoplastą psa był wilk, którego człowiek obłaskawił około 18000 lat temu. Wilka jednak nigdy udomowić się nie dało rady. Ma on z psem wiele podobieństw morfologicznych, występował zawsze w różnych szerokościach geograficznych i mógł jednocześnie przyczynić się do utworzenia wielu ras psów. Do tego konieczna byłaby jednak ingerencja człowieka.
Pies przed snem drepce w kółko i wydeptuje sobie wygodne legowisko, a następnie zwija się w kłębek żyjący dziko yorkshire terrier narażony był na zasadzkę ze strony wrogów. Zwijając się w kłębek chronił delikatne części swego ciała, jak gardło, jądra, łapy, przed uszkodzęniem.
Mógł też nasz pies domowy wywodzić się od psa pierwotnego, którego ślady można znaleźć z okresu sprzed 5000 lat, lub też jest on wynikiem krzyżówek między tymi trzema zwierzętami, ma bowiem z nimi najwięcej cech zbieżnych, zarówno anatomicznych, jak i charakterologicznych.
Do innych cech atawistycznych, pochodzących ze sposobu życia dzikiego stada, należy zaliczyć zakopywanie lub ukrywanie po kątach resztek niezjedzonego pożywienia. W stepie nie co dzień udawało się znaleźć pożywienie i to, co zostało, należało mądrze schować.