Najlepsze artykuły ciekawych stron

W czasach informatyzacji biur i domów spora część druków przygotowywanych jest na biurowych bądź domowych drukarkach atramentowych. Nie należy jednak zapominać, że składem rządzi bardzo wiele zasad, których zazwyczaj nie znamy. Z tego powodu jeżeli druk, przygotowany przez nas, podoba się naszym współpracownikom, nie oznacza to jeszcze, że ktoś inny nie spojrzy na to krytycznie. Dlatego zazwyczaj warto zlecić druk fachowcom. Zakład, który wykona nam dobrze usługę składu i druku to oczywiście drukarnia.

Jeżeli jesteśmy zdecydowani przygotować skład własnymi siłami, bo wiemy, że zrobimy to odpowiednio, a jedynie druk chcemy zlecić drukarni, warto wiedzieć w jakim formacie wydawnictwo zaakceptuje naszą pracę. Warto jest orientować się, jakie parametry mogą być istotne.

Wiele zależy od rodzaju druku, technologii, jaką ma być wykonany druk oraz od ilości kolorów. Jeżeli na przykład ma być drukowane kolorowe zdjęcie, z przeznaczeniem do oglądania z bliska to powinno posiadać ono rozdzielczość około 200-300 dpi. Jeżeli natomiast ma to być billboard oglądany z wielu metrów, to rozdzielczość może być wielokrotnie mniejsza. Cóż to jest dpi? Parametr ten oznacza rozdzielczość na jednostkę powierzchni – ilość punktów na cal. Jak to rozmieć? Przykładowo, gdy drukowane zdjęcie ma 1200 na 900 pikseli, to przy 300 dpi jego wielkość na wydruku będzie 4 na 3 cale. Albo patrząc z drugiej strony – przy takim zdjęciu, jeżeli druk będzie mierzył 8 na 6 cali (plus minut 20 na 15 cm), to jego rozdzielczość wyniesie 150 dpi.

Gdy natomiast chcemy wstawić monochromatyczną (bez odcieni szarości) bitmapę zawierającą na prykład tekst, dobrze będzie jeżeli jej rozdzielczość wyniesie 600 dpi lub jeszcze więcej. Dlaczego fotografia 200 dpi wygląda dobrze, a monochromatyczne linie w tej samej rozdzielczości już nie? Ponieważ przy ukośnych, wyraźnych liniach (lub np. tekście), można dostrzec “schodki”.

Problem rozdzielczości znika, gdy mamy format wektorowy. Wtedy figury i tekst nie są opisywane przez punkty o pewnej rozdzielczości, tylko przez punkty krzywych. Wtedy rozdzielczość druku będzie zależała od urządzenia drukującego.

Jaki powinien być format plików? Najprostszym sposobem jest przerzucenie tej części pracy na drukarnię i wysłanie plików w formacie programu, w którym przygotowaliśmy projekt. Jeżeli na przykład jest to Corel, to plik będzie miał rozszerzenie cdr. Kryją się tu jednakże dwie pułapki. Pierwszą są czcionki – drukarnie nie muszą przecież posiadać właśnie tych, których użyłeś. Z pomocą przychodzi tu opcja aplikacji zamieniająca teksty na obiekty geometryczne (pamiętając, że po takiej operacji trudniej będzie wykonać zmiany w dokumencie) lub dołączenie czcionek do zamówienia. Drugim problemem może być, fakt, że drukarnia wcale nie musi posiadać programu, którego używamy. Dlatego warto skontaktować się wcześniej z drukarnią i uzgodnić, jakie formaty plików są akceptowane.

Jak wszędzie istnieją pewne standardy. W świecie druku są dwa – Post Script i PDF. Oba łączą elementy wektorowe z mapami bitowymi. Ostatnio szczególnie drugi z nich stał się niekwestionowanym królem formatów w realiach druku i Internetu. Należy jednak mieć w pamięci, żeby przygotowując plik PDF ustawić parametry odpowiadające przygotowaniu do druku. Większość programów ma opcje przygotowujące PDFa, który będzie odpowiedni np. na stronę internetową lub do przesyłania pocztą elektroniczną. Taki plik nie zapewnia wystarczającej jakości do druku. Przykładowo plik przygotowany do druku może zajmować 50MB, a wersja do pobrania z Internetu – 1MB. Co więcej, drugi plik przy pobieżnym obejrzeniu może wyglądać całkiem nieźle na monitorze, a w druku fatalnie – monitor i papier mają zupełnie inną specyfikę.

Niezależnie od tego, czy przygotowujemy PDF czy plik PS, dobrze jest ustalić z firmą poligraficzną z jakiego formatu będzie praca drukowana i przykładowo rozłożyć wizytówki na arkuszu. Oczywiście zazwyczaj drukarnia zrobi to za nas, gdy jednak wykonamy to sami mamy nad wszystkim większą kontrolę.