Wiertarki kadłubowe zaliczają się do podgrupy wiertarek kolumnowych. Przeznaczone są do obrabiania sporych detali i skrawania otworów w stali o rozmiarze do ok. 65mm. Tak samo jak wiertarki słupowe, te maszyny skonstruowane są z trzech podstawowych części: kadłuba, podstawy i wrzeciennika. Kadłub wiertarki jest wykonany jako mocny korpus z prowadnicami, po których przesuwa się wrzeciono do góry i do dołu. Kadłub przykręcony zostaje do solidnej podstawy, a nad nią po łożu korpusu porusza się stół montażowy. W odniesieniu do wiertarek słupowych, budowa ta tworzy lepszą stabilność układu, ale jednocześnie ogranicza wszechstronność zastosowań, gdyż nie da rady okręcać wrzeciona i stołu montażowego na około kadłuba wiertarki.
Wiertarki stołowe stanowią najbardziej rozpowszechnioną grupę maszyn skrawających, wykorzystywanych niemal w każdym zakładzie zajmującym się skrawaniem. Obrabiarka tego typu zrobiona jest z trzech najważniejszych części. Wrzeciennika, zamontowanego na okrągłym słupie, który prawie zawsze na stałe zostaje przymocowany do stołu montażowego. Taka konstrukcja umożliwia przesuwanie wrzeciennika do góry lub w dół po słupie oraz skręcenie wrzeciennika względem środka słupa. Obrabiarki takie zapewniają skrawanie otworów o średnicy do dwudziestu pięciu milimetrów.
Wiertarki słupowe zaliczane są do grupy wiertarek kolumnowych. Używane są w firmach do wiercenia dużych produktów i zapewniają skrawanie otworów o wymiarze do 65 milimetrów. We wiertarkach słupowych, korpus obrabiarki stanowi słup o stałej średnicy. Układ wrzeciennika osadzony jest na takim słupie, co umożliwia okręcenie wrzeciona względem osi słupa , a także na przesuwanie wrzeciennika w górę i w dół. Słup zamontowany jest do podstawy stanowiącej dolny stół montażowy. Dla zwiększenia wygody skrawania niewielkich produktów, pomiędzy wrzeciennikiem, a dolnym stołem umieszczany jest dodatkowy stół pośredni. Dzięki umieszczeniu go na słupie, wolno nim okręcać wokół maszyny.
Wiertarki koordynacyjne zalicza się grupy maszyn precyzyjnych, używanych do wiercenia dokładnie rozstawionych otworów. Wrzeciennik przesuwa się w górę i w dół po prowadnicach na korpusie, który zamontowany jest do stabilnej podstawy . Na podstawie osadzony jest stół krzyżowy, który można przesuwać względem osi wrzeciona. Obrabiarki te umożliwiają dokładne ustalanie pozycji stołu montażowego względem pozycji narzędzia i stosowane są przy wyrobie wyrobów, w jakich ważne jest precyzyjne rozlokowanie otworów i małe tolerancje wymiarów .
Wiertarki to najpopularniejsze maszyny służące do obróbki metali, dlatego że wykorzystywane są do robienia najprostszej operacji jaką jest wiercenie . Na proces wiercenia zalicza się ruch obrotowy wiertła i jego posuw, podczas którego wiertło dwoma ostrzami skrawa obrabiany metal. Wiertarki stosowane są we wszystkich przedsiębiorstwach wykonujących obróbkę skrawaniem i obok robienia otworów przeznaczone są do: rozwiercania, frezowania, pogłębiania, gwintowania, wytaczania i obtaczania.
Wiertarki promieniowe stanowią grupę bardzo dużych obrabiarek i ze względu na charakterystyczną konstrukcję przeznaczone są do wiercenia znacznych detali. Zbudowane są z czterech zasadniczych elementów: kadłuba, podstawy, ramienia i wrzeciennika. Elementy zmontowane na stałe to słup i podstawa. Kadłub wiertarki tworzy słup o stałej średnicy, który zamocowany jest do solidnej podstawy, która tworzy jednocześnie dolny stół wiertarki. Na słupie, prostopadle do słupa, osadzone jest ramie, po jakim przemieszcza się wrzeciennik. Ramię maszyny, w zależności od jej wielkości ma od 1 do 5 metrów długości i można go okręcać dookoła wiertarki. Dzięki takiej konstrukcji, można wiercić otwory w którymkolwiek miejscu, jakie będzie w obszarze pracy ramienia i nie ma potrzeby przemieszczania elementu wierconego.